80’lerin sinema tarihinde Little Shop of Horrors kadar kendine özgü bir ton tutturabilen çok az film var. Hem B-sınıfı korku filmlerine saygı duruşu yapıyor, hem Broadway enerjisini taşıyor, hem de kara mizahı müzikal formun içine öylesine ustaca yerleştiriyor ki, ortaya türler arası bir hibrit çıkıyor. Bu hibritin ruhunu belirleyen şey ise hiç kuşkusuz Alan Menken & Howard Ashman ikilisinin beste–söz yazımı uyumu.
Bugün Disney’in altın dönem müziklerine damgasını vurmuş olan Menken–Ashman ortaklığının “asıl çıkışı” çoğu müzik tarihçisi için işte bu albümle başlıyor. Menken’in melodik zekâsı ve Ashman’ın dramatik lirizmi burada tam anlamıyla bir kimya yakalıyor. Bu soundtrack sadece filmi taşımıyor; filmi tanımlıyor.
Doo-wop, Motown ve Broadway aynı potada
Albüm, 60’lar doo-wop’ının sıcaklığıyla Motown parlaklığını harmanlıyor; üzerine Broadway’in teatral enerjisini ekleyerek kendi evrenini kuruyor.
“Skid Row (Downtown)” açılışta hem karakterlerin hayal kırıklığını hem de hikâyenin ritmini kuran mükemmel bir dünya inşası sunuyor. Ardından gelen “Somewhere That’s Green”, Ashman’ın insanı gülümseten ama içini biraz acıtan mizahının en güzel örneklerinden biri.
Ve tabii ki “Suddenly, Seymour” — müzikal tarihine adını kazıyan, dramatik yükselişiyle hâlâ pek çok prodüksiyonun parlayan anı.
Karanlık bir masalın melodisi
Menken & Ashman, filmi korku-komedi olmaktan çıkarıp duygusal bir çekirdeğe oturtuyor. Audrey II’nin grotesk mizahı bile şarkılar sayesinde bir ritüele dönüşüyor. Kötücüllük bile groove taşıyor.
Bu yüzden Little Shop of Horrors soundtrack’i sadece sahneleri eşlik eden bir fon değil; filmin kimliğinin yarısı.
