Lacrimosa’nın karanlık evreni tam olarak bu albümle başlıyor. Einsamkeit, Tilo Wolff’un tek başına kurduğu projenin ilk gerçek bildirisi; ağır piyanoların, yankılı vokallerin ve genç bir sanatçının kesintisiz iç muhasebesinin birleştiği bir başlangıç noktası. O dönem Lacrimosa hâlâ tamamen solo bir çalışma: 1972 doğumlu Alman-İsviçreli Tilo, besteleri yazıyor, enstrümanları çalıyor, prodüksiyonu yapıyor. Albümün taşıdığı hamlık, keskin melankoli ve günce hissi tam da bu yalnız yaratımın sonucu.
Kapakta yer alan hüzünlü palyaço benzeri figür — Lacrimosa’nın imzası olan Harlequin — ilk kez burada kimliğini buluyor. Bu figür, neşeli bir palyaço değil; barok tiyatronun hem gülen hem ağlayan yüzünü taşıyan, insanın iç çelişkilerini dışa vuran bir sembol. Tilo Wolff’un alter egosu sayılır. Lacrimosa’nın müziği nasıl dramatik, içe dönük ve sahne estetiği taşıyorsa, Harlequin de bu duygunun görsel karşılığı. Bir anlamda Einsamkeit sadece bir albüm değil, Tilo’nun iç dünyasına açılan perdeyi ilk kez aralayan bir sahne tasviri.
Müzikal olarak albüm, grubun ileride geleceği orkestral gothic metal döneminden çok uzakta. Burada darkwave’in soğukluğu, gotik romantizmin kırılganlığı ve minimal klavyelerin yarattığı loş oda atmosferi hâkim. Kemanlar henüz devleşmiyor; gitarlar gösterişli değil; her şey Tilo’nun sesinin ve piyanonun etrafında dar, karanlık bir alan kuruyor. Tam da adı gibi: yalnızlık.
2023'te sadece 1000 adet basılmış nadir bir kopyadan elimizde mevcut:
https://thecamelrecords.com/products/lacrimosa-einsamkeit-lp-album-ltd-re-whi-mint-m?variant=44353458831499
