Elektronik müzik tarihinde zamanın akışını değiştiren bir albüm varsa, o kesinlikle E2–E4. Manuel Göttsching, 1981 yılında Berlin’de stüdyoya tek başına girip neredeyse meditasyon hâlinde kaydettiği bu 59 dakikalık tek parçayı aslında yayımlamak için bile yapmamıştı. Gitar, sequencer ve hafif synth dokunuşlarından oluşan bu akış, daha çok kişisel bir çalışma—bir nevi müzikal günlük—gibi doğuyor. Fakat işte tam da bu sebeple büyülü: Bir niyetten çok bir hâl kaydı.
Albüm 1984’te çıktığında ses getirmiyor; Almanya’da birkaç bin kopya bile satmıyor. Ama kulaktan kulağa bir şey oluyor: E2–E4, New York’un dans kültürüne süzülüyor. Larry Levan, Paradise Garage setlerinde bu albümü çalmaya başlıyor; parça dans pistini hipnotize eden bir omurga gibi sakince yükselip alçalıyor. Ardından 1989’da Sueño Latinonun dönüştürdüğü Italo-house klasiği geliyor; 1992’de Derrick May yorumluyor. “Club kültürü” denilen şeyin DNA’sına sızıyor bu kayıt. Manuel görece sessiz kalmaya devam ediyor ama eser kendi kaderini çiziyor: Tek bir akşamda kaydedilen bir müzik, onlarca yıl süren bir akımın kıvılcımına dönüşüyor.
Göttsching yıllar sonra albümün bu etkiyi yaratacağını asla öngörmediğini söylüyor—çünkü E2–E4 aslında bir plan değil, bir an’dı. Tam da o yüzden büyüyor:
