Richard Wright, Pink Floyd’un dev makinesinin içinde hep gölgelerde.
Albümlerin ruhunu taşıyan armonilerin, geniş su yüzeyi gibi klavye dokularının sahibiydi ama sahnede her zaman en arkadaydı.
1978 yılına gelindiğinde ise hayatında iki büyük çatışma aynı anda patladı:
gruptaki etkisinin giderek azalması ve evliliğinin sert bir şekilde çökmeye başlaması. Wet Dream tam bu aralığın içinden doğdu—hem bir kaçış, hem bir içe dönüş, hem de kendine ait bir dünya kurma çabası.
Pink Floyd turnelerindeki uzun ayrılıklar, iletişimsizlik ve Wright’ın giderek içe kapanması evliliği kopma noktasına getiriyordu.
Basında çok konuşulmasa da dostlarının anlattığına göre stüdyo, o dönem Wright için evdeki gerginlikten kaçmanın neredeyse tek yoluydu. Albümün pastoral, sakin, neredeyse “nefes alma” hissi veren yapısı biraz da bu yüzden var: Wright kendine ait bir sığınak kurmuş.
Bu dönem aynı zamanda Floyd içinde de çatışmalı. Waters’ın kontrolünün yoğunlaştığı süreçte Wright kendini giderek “fazlalık” gibi hissetmeye başlıyor. Wet Dream, Wright’ın hem kişisel hem müzikal özgürlüğü geri kazanma hamlesi aslında.
Müzik nasıl?
Wet Dream, Wright’ın Pink Floyd içindeki rolünü hatırlatıyor ama onu birebir kopyalamıyor. Albüm daha sıcak, daha küçük, daha kişisel. Klavye katmanları su yüzeyi gibi; gitar ve saksofon ise hafif dalgalar gibi hareket ediyor. Bir “solo albüm gösterişi” yok—tam tersi, Wright burada sakinliğin bestecisi gibi davranıyor.
Snowy White’ın dokunuşu: albümün rengi
Albümün en büyük sürprizi, Pink Floyd’un 1977–1981 turnelerinde de çalan Snowy White’ın gitarları. Snowy’nin tonu, David Gilmour’un dramatik yükselişlerinden çok farklı; daha yumuşak, daha blues dokulu, daha nefes alan bir stil. Bu yüzden Wet Dream'in havası kendiliğinden şekilleniyor: Bir Floyd albümünün içsel atmosferi + Akdeniz’de bir tekne yolculuğunun sakinliği. “Cat Cruise” ve “Mediterranean C” bu birlikteliği en iyi gösteren parçalar
—küçük, samimi ve dürüst bir albüm:
