1971 yılının başında, uzun stüdyo seanslarından bunalan grup, albümü klasik stüdyo yerine kendi çalışma alanları olan bir ofiste kaydediyor. Teknik masanın başına da efsanevi ses mühendisi Bruce Botnick geçiyor; prodüktör Paul Rothchild ise “Riders on the Storm bir kokteyl müziği” diye çıkış yapıp projeden çekiliyor. Ne demekse artık! Grubun tamamen kendi kontrolüne geçen bu süreç, L.A. Woman’ı Doors diskografisinin en özgür, en sahici kaydı hâline getiriyor.
Albüme adını veren L.A. Woman'la grup Los Angeles’la kurduğu ilişkiyi yarı-mistik bir coğrafya anlatısına çeviriyor: otoyollar, neonlar, gece yarısı motelleri ve “city of night” nidası… Morrison’ın şehri bir kadın figürüyle özdeşleştiriyor.
Sonra Love Her Madly var. Albümün en parlak, en “radyoluk” parçası gibi görünse de arka planda grubun iç dinamiklerini açığa çıkaran ilginç bir hikâye var. Şarkıyı ağırlıklı olarak Robby Krieger yazıyor; ilhamı ise Krieger’ın sevgilisiyle yaşadığı inişli çıkışlı, kapıyı çarpıp gidişlerle dolu bir ilişki. Bu yüzden nakarattaki “Don’t you love her as she’s walkin’ out the door?” gerçek hayattan birebir devşirilmiş bir sitem. Bütün aşk yorgunlarına da buradan selamlarımızı gönderelim.
“Riders on the Storm” ... Hem kaydedilen son Doors şarkısı hem de Morrison’ın mikrofon başındaki son performansı oluşuyla ürpertici derecede ağır. Morrison parçanın sonunda duyulan fısıltı vokalleri ise bilinçli olarak “bir hayaletin şarkıya sızması” amacıyla eklemiş. Bir dönemin gençlerinin Need For Speed Underground oyununun soundtrackindeki Snoop Dogg şarkısının orijinalinden yola çıkarak The Doors'dan haberdar olduğunu düşünürsek (mesela ben) Jim Morrison'ın sızma eyleminin bağlamını da katmanlamış, başka bir tahta oturtmuş oluyoruz.
Albüm yayımlandıktan üç ay sonra Morrison Paris’e gider ve bir daha Amerika’ya dönmez. O malum kulübün üyesi haline gelir. The Doors'un kendi tadında çaldığı bir veda havasıdır L.A Woman:
