GERİ DÖNÜŞ DEĞİL, YENİDEN DOĞUŞ:
Albümün adı bir övgü değil, bir talep. Ve o talebi karşılayan adam, plak kaydedildiğinde altı yıldır sahneye çıkmamıştı.
Altı yıllık sessizlik
Miles Davis 1975'te durdu. Kalça ağrıları, ameliyatlar, bağımlılık ve tükenmişlik üst üste geldi ve New York'taki evinden neredeyse hiç çıkmadığı bir dönem başladı. Caz dünyası bu süre boyunca onun adını geçmiş zaman kipiyle kullanmaya alıştı.
1980'de stüdyoya döndü, 1981'de The Man with the Horn yayımlandı. Ama asıl soru stüdyoda değildi: bu adam hâlâ sahnede ayakta durabilir miydi? We Want Miles tam olarak bu sorunun cevabıdır — ve cevap, beklenenden çok daha karmaşık çıkar.
Kadro
Dönüş grubunda Miles'ın yanında çoğu genç ve o tarihte henüz tanınmayan müzisyenler var:
- Bill Evans — soprano ve tenor saksafon. (Aynı adı taşıyan piyanistle karıştırılmamalı.)
- Mike Stern — gitar. Rock distorsiyonunu caz kadrosuna taşıyan, o dönem tartışma yaratan isim.
- Marcus Miller — bas. Albümün asıl zemini; sonraki yıllarda Miles'ın en önemli iş ortağı olacak.
- Al Foster — davul. Miles'ın 70'lerden kalan tek sürekliliği.
- Mino Cinelu — perküsyon.
Üç şehir, iki plak
Kayıtlar 1981 boyunca üç ayrı mekandan derlendi: Boston'daki Kix kulübünden (27 Haziran), New York Avery Fisher Hall'dan (5 Temmuz) ve Tokyo'dan (4 Ekim). Bu derleme yapısı albüme tuhaf bir bütünlük kazandırır: aynı grubun dört ay içinde nasıl sertleştiğini duyarsınız.
Çift plak boyunca sadece altı kayıt var, biri tekrar. Yani parçalar uzun — My Man's Gone Now yirmi dakika, Kix on sekiz buçuk. Bu, 1981'in değil 1970'lerin mantığıdır: şarkı değil ortam kurulur.
Neye kulak vermeli
Jean Pierre
Albümü açan ve kapatmadan önce bir kez daha dönen basit motif. Fransız bir çocuk ezgisine dayanan, üç-dört notalık bir döngü. Miles bu kadar az malzemeyle bu kadar uzun süre gerilim tutabilen çok az müzisyenden biriydi.
Back Seat Betty
Mike Stern'in albümdeki en tartışmalı anları. Distorsiyonlu gitar solosu, o dönem caz çevrelerinde “bu caz değil” tepkisi aldı. Bugünden bakıldığında 80'ler cazının habercisi.
My Man's Gone Now
Albümün kalbi. Gershwin'in Porgy and Bess'inden gelen bu parçayı Miles 1958'de Gil Evans aranjmanıyla kaydetmişti. Yirmi üç yıl sonra aynı melodiye dönmesi tesadüf değil; geçmişiyle açıktan hesaplaşıyor. Marcus Miller'ın bas yürüyüşü yirmi dakika boyunca hiç dağılmaz.
Kix
Boston kulübünden adını alan kapanış. Grubun en ham, en az cilalanmış hali.
Nasıl duyuldu?
Albüm 1983'te Grammy'de En İyi Caz Enstrümantal Performans (Solist) ödülünü kazandı. Eleştirmenlerin bir kısmı Miles'ın tonunun eskisi kadar güvenli olmadığını yazdı — ki doğru. Ama mesele o değil. We Want Miles, kusursuz bir trompet kaydı olmaya çalışmıyor; altı yıl sonra sahneye çıkan bir adamın ne yaptığını belgeliyor. Bu haliyle, Miles'ın cilalı stüdyo albümlerinin çoğundan daha dürüst bir kayıt.
Elimizdeki baskı
Stokta bulunan nüsha 1982 CBS Avrupa baskısı (kat. no. 88579), Hollanda üretimi, gatefold açılır kapaklı çift LP. Medya kondisyonu Near Mint (NM), kapak kondisyonu Very Good Plus (VG+). Bu derecelerin tam olarak ne anlama geldiğini kondisyon tablomuzda bulabilirsiniz.
Miles Davis – We Want Miles ürün sayfasına git →
Kayıtlarımızın büyük bölümü tek adettir; bu nüsha tükenmişse caz koleksiyonumuzda benzer dönem kayıtlarına bakabilirsiniz.
Bunu sevdiyseniz
- Miles Davis – Agharta (1975) — sessizlik öncesi son canlı kayıt; karşılaştırmak için birebir.
- Weather Report – Black Market (1976) — aynı dönemin füzyon estetiği.
- Marcus Miller – The Sun Don't Lie (1993) — bu kadrodan çıkan sesin devamı.
Füzyon ve caz-rock arşivimizin tamamı için Jazz, 70'ler crossover'ı için Funk / Soul koleksiyonlarımıza göz atın.
